My Sweet November 8

Kategorya: Pangyayari
Klase: Laro
Pangalan: Wheel of Fortune

(Litrato mula sa Wikipedia)

Natutuwa ako sa mga larong nakakahasa ng isipan tulad ng Jeopardy, Who Wants To Be A Millionaire? (WWTBAM), at The Weakest Link (na siyang naging basehan ng thesis ko nung kolehiyo). Ngayon eh dahan-dahang sumisikat ang larong “Wheel of Fortune” dahil sa pagsabak nito sa mainstream Pinoy TV. Ang kinaganda pa nito eh host nito ay ang mahusay na si Kris Aquino. Yun nga lang, medyo kakaiba ang mga tanong sa lokal na version kaysa sa doon sa pinapanood ko sa US, marahil na rin dahil medyo masang Pinoy ang target dito.

Sa totoo lang, gustong-gusto kong makasali sa mga TV game shows na yan. Dati sinubukan ko tumawag sa WWTBAM hotline at nag-try out. Kaya lang hindi na ako tinawagan pabalik. Pero, mas forte ko talaga ang Wheel of Fortune dahil adik ako sa mga Hangman games kung saan ibinase ang show na ito. Alam kong kakayanin ko ang game na ito kaya lang hindi naman ako naiimbitahan sumali sa mga ito.

Kung tutuusin, madali lang naman sana ang Wheel of Fortune, lalo na kung maraming letra na ang lumalabas. Kunwari, makita mo ang mga letrang P _ K E, ang ilalagay mo ay “I” para maging “PIKE”.  Kung lokal version naman na may mga letrang P _ T _ N G     _ _A, ang ilalagay mo ay ang mga letrang “I”, “O”, “B” at “R” para maging “PITONG BRA”. Madali lang di ba?

Napansin ko kasi sa bahay minsan na adik din sa Wheel of Fortune na lokal ang mga kasamahan namin dito sa bahay. Pag dating ng hapon, natitigil ang kanilang pagta-trabaho para panoorin si Kris Aquino at ang umiikot na roleta. Nakikisabay din sila sa paghingi ng letra. Astig nga. Kulang na lang eh sila din eh makalaban ko bilang contestant.

Sa US version ng Wheel of Fortune talaga ako natutuwa. Mas challenging ang mga tanong at medyo mas mataas ang pa-premyo. Nakakatuwa din kapag sumisigaw ang mga contestants ng “Big Money” na para bang humihingi nung mga giant cheke na binibigay pag may nananalo ng pa-raffle. Mas lively kapag sa US. Parang tuod kasi ang mga tao pag sa Philippine version.

Gayunpaman, masayang manood ng lokal na Wheel of Fortune lalo na pag nakaka-tsamba sila ng malaking halaga tapos nakakakuha sila ng maraming letra. Hayy… kailan kaya darating ang panahon na ako naman ang lumalaban sa show na iyon? Kailan ko kaya makakamit ang limpak-limpak na premyo mula sa show na ito? Kelan kaya… pagputi na ang U _ A _ *?

Deyey’s Approval: 77%

* May gusto ka bang ipa-rebyu? Magpadala lang ng email sa taglish.rebyu @ gmail . com *

* U _ A _ = UBAS “pagputi na ang UBAS”

Kategorya: Pangyayari
Klase: Pangkalusugan
Pangalan: Ehersisyo

(Litrato mula sa Wikipedia)

Sa panahon ngayon, paunti na nang paunti ang oras ng ehersisyo. Kung nung kabataan natin eh nakakapaglaro tayo sa labas ng bahay araw-araw, ngayon eh tila hirap na hirap na tayong kumuha ng tamang oras para lamang makapag-ehersisyo ng kahit kaunting effort lamang. Kahit nga ata mga bata ngayon eh wala na ring ehersisyo dahil sa sobrang ka-adikan sa mga PC games. Magiging bansa na kaya ng mga obese ang Pilipinas?

Ako man eh aminadong kulang na sa ehersisyo. Dati, nung magkasama pa kami sa iisang opisina, eh nakakpag-jogging pa kami ng Honey ko sa UP Oval. Ngayon ay mahirap na gawin ito dahil late na kaming makakarating sa lugar na iyon para makapag-jogging. Lalo na naman tuloy akong tumataba.

Ngayong araw na ito eh muli kong ginamit ang dati ko pang nabiling stationary bike. Nag-30 minutes cycling ako habang nanonood ng Zenki. Naisip ko kasi, hindi puwedeng katuga (kain, tulog, gala) ang sistema ng buhay ko ngayon. Kailangan manumbalik ang aking mala-Spartan na abs. Dapat makamit muli ang aking mala-John Cena na muscles. Ngayon eh imbes na Mr. Clean body ako eh naging Jollibee fatty na ako.

Dati ay nag-enroll na rin ako sa isang gym malapit dito sa amin. Ilang buwan din akong nag-training dun at talaga namang nagkaroon ng resulta. Kaya lang eh hindi ko kinaya ang buwanang bayad. Sayang kasi yung pera… imbes na pang-date na lang namin yun ng Honey ko eh napupunta pa sa mga fitness instructors na ang lalakas naman mag-yosi. Kaya’t napagtanto kong bumili na lang ng sariling equipment.

Nang mabili ko na ang stationary bike eh sinunod ko naman ang dumbbells na naaalis ang plates. Ngayon eh may maximum na 30lbs. per dumbell ang nasa akin. Kaya lang, dahil matagal na nga akong walang ehersisyo eh 15lbs lang ang nabuhat ko. Pagod na pagod pa ako pagkatapos. Alam kong mahirap pero kailangan na. Kailangan manumbalik ang dating pangangatawan.

Kapag napapansin namin ng Honey ko ang mga manikin o kaya poster ng mga lalakeng may magandang abs eh lagi niyang binabati na maaabot ko din daw yun… “in 10 years”. Takte! Hindi puwedeng 10 years pa! Kailangan within 10 months ay may abs na ako na puwedeng makabasag ng semento. Makakaya ko ito. Kailangan lang talaga ng sipag at tiyaga!

Ay, oo nga pala, wala akong sipag at tiyaga pag dating sa ehersisyo.

Deyey’s Approval: 88%

Kategorya: Pangyayari
Klase: Pagtitipon
Pangalan: 88DB Bloggers Party

Kakaiba mag-trip ang mga taong pare-pareho ng hilig. Ngayong gabing ito ay nagsama-sama ang ilan sa mga bloggers sa Pilipinas at dumalo sa isang pagtitipon na hatid ng 88DB. Ang kompanyang ito ay maglalabas ng website para sa mga freelancers para madali silang mahanap ng mga taong nangangailangan ng serbisyo nila. Kahit na parang “self-gratification” ang dating para sa 88DB, lumabas na naging kasaya-saya ng buong party at talagang nag-enjoy ang mga tao.

Ang karamihang dumalo sa 88DB Bloggers Party ay nanggaling sa iBlog4 Summit -isa pang pagtitipon para sa mga bloggers. Dahil dito nagkaroon ng pagkakataon ang mga tao para makilala ang iba pang manunulat at magkaroon ng “link exchange”. Dito namin nakilala ng Honey ko ang mga tulad nina Tom, Ailecgee, Raredog, Micamyx, Technofied, at marami pang iba.

Medyo marami nang tao nang makarating kami ng Honey ko sa lugar ng pagtitipon. Gayunpaman, nakahanap kami agad ng upuan sa tulong ni Peter Juan, ang isa sa mga bossing ng i.ph. Sa mesa ay marami nga kaming nakilalang mga bloggers. At nang magsimula na ang kasayahan, lahat kami eh tutok na tutok sa mga pangyayaring naganap sa loob.

Nagkaroon ng maraming palaro sa 88DB Bloggers Party. Nauna na rito ang “Human Bingo” kung saan kinakailangang mahanap ng bloggers ang mga taong tinutukoy sa isang papel na binibigay kapag papasok ka sa pagtitipon. Meron ding “Bring Me” na sikat na sikat sa kahit saan mang okasyon. Nagkaroon pa ng “Beer Drinking Contest” at “Best in Costume” na talaga namang kinatuwaan ng mga taong naroon sa lugar na iyon. Naroon din ang CEO ng 88DB na para bang namamangha sa pagiging “game” ng mga Pinoy sa kahit anong pangyayari.

Libre ang pagkain at inumin sa 88DB Bloggers Party. Meron ding free Fotoloco sessions kung saan kukuhanan kayo ng apat na shots na puwede niyong maging remembrance sa tipon. Pero ang pinaka-wagi sa lahat ay ang pagkakaroon ng mga nakapag-register ng free calling card. Opo… libre po yung calling card! Sobrang astig talaga na lalo kong ikinatuwa sa kompanya.

Nawa’y magkaroon pa ng iba pang pagtitipon na tulad nito dahil sobrang nakakatuwa talaga. Ako’y saludo sa mga nanalo sa mga contests. Sana ay balang-araw eh makakilala pa ako ng iba pang bloggers para lumaganap na din ang koneksyon ng bawat isa hanggang sa magkaroon ng matibay na pinag-isang blogging community sa buong Pilipinas.

Deyey’s Approval: 93%

Kategorya: Pangyayari
Klase: Pagtitipon
Pangalan: iBlog4 Summit

Napakarami nang manunulat dito sa Pilipinas. Magmula sa diyaryo hanggang sa mga telenobela, hindi makakaila na ang mga Pinoy ay magagaling na mga writers. Ito’y lalo pang nakikita sa mga kababayan nating nagsusulat online ng kanilang mga “weblogs” o mas kilala sa tawag na blog. Itong taglish o Rebyu ay isang uri ng blog. Pero ngayong araw na ito, marami akong natuklasan at nakilalang mga bagong manunulat dahil sa pagtitipon na naganap sa iBlog4 Summit.

Sa UP Diliman ginanap ang iBlog4 Summit. Dumalo kami dito ng aking Honey pero medyo late na kami nakarating. Gayunpaman, naabutan namin ang mahuhusay na speakers na nagkuwento at nagbigay ng mga payo sa bawat larangan ng blogging. Magmula sa pro-blogging hanggang sa podcasting at video blogging, ang bawat paksa ay tumutukoy sa mga maaaring gawin sa isang pansariling blog.

Ang naabutan naming paksa ay tungkol sa problogging o ang pagkakaroon ng bayarang blog (parang ang pangit pakinggan). Magaling ang nagsalita tungkol dito at talagang napapa-isip ako kung gumawa na rin ako ng paraan para kumita ang Rebyu. Napakinggan din namin ang tungkol sa podcasting at video blogging. Sa totoo lang, pangarap ko ding gumawa ng mga ganito kaya lang eh kulang ang aking kagamitan.

Napag-usapan din ang tungkol sa photo blogging. Nakaka-aliw ang kuwentuhan dito at kamangha-mangha ang mga litratong ginamit sa presentation dito. Medyo nagkatamaran lang nung napag-usapan nung hapon ang tungkol sa political blogging. Sa sobrang antok namin ng Honey ko eh napilitan kaming maghanap ng website (free wifi sa lugar kaya’t solb na solb kami sa Net) na matatawa kami.  Natapos ang kuwentuhan sa blogging experience ng mga taga-Davao at Mindanao.

Nakakatuwa ang iBlog4. Nagsilbing daan ito para makakilala kami ng mga iba pang bloggers at para makita na namin sa personal ang mga hinahangaan naming manunulat.  Nagulat din kami ng Honey ko nang makilala kami ni Tom at ng kanyang asawa na si Ailecgee. Kakaibang experience talaga ito at tinitiyak namin na gaganahan kaming sumama sa iba pang blog meetups sa Pinas na gaganapin sa lungsod ng Maynila.

Deyey’s Approval: 91%

Kategorya: Bagay
Klase: Kasuotan
Pangalan: Barong Tagalog

(Litrato mula sa Barongs ‘R Us)

Ah… ang Barong Tagalog… ang ating pambansang damit. Madalas na nakikita natin ito tuwing may matitinding okasyon tulad ng kasalan at mga salu-salo ng mga pulitiko. Lumalabas din ito tuwing may mga pa-contest sa eskwelahan kapag Buwan ng Wika. Siyempre nariyan din yan kapag Santacruzan. Sikat din ito pag ilalagak ka na sa huling hantungan. Pero sa iba pang okasyon eh hindi ito pasok. Limitado lang ang gamit niya. Kakaiba para sa isang pambansang kasuotan.

Kahit na tinatawag na “formal wear” ang Barong Tagalog eh hindi pa rin ito pasok sa napakaraming “formal occassions”. Kapag may mga job interview eh wala ka namang nakikitang naka-barong. Pag may JS-prom eh mas madalas na naka-coat and tie ang mga estudyante. Sa mga meeting sa boardroom at international affairs eh naka-long sleeve ang mga tao. Ngayon, bakit pa natin tinawag na pambansang damit ang Barong Tagalog?

Kahapon eh nagkaroon ako ng pagkakataon na maisuot ang Barong Tagalog ni Erpats. Abay kasi siya sa kasal pero dahil nasa ibang bansa siya, ako ang nagsilbing “proxy” niya sa okasyon. May suot lang akong kamiso tsino na kapares ng Barong Tagalog. Iba ang pakiramdam… para kang boldstar na nakikitaan ng panloob.

Medyo naiinis ako sa tela ng Barong Tagalog. Kahit na “see-through” ang telang nagmula sa pinya eh para bang hindi pumapasok ang hangin sa loob. Para kang naka-jacket kaya lang eh kita ang iyong kalamnan. Bukod pa dito eh makati ito sa unang suot. Kapag dumadaplis sa balat sa braso ang tela eh para bang gusto kong lagyan ng Caladryl ang buong braso ko.

Gayunpaman, nakaramdam ako ng kakaibang lufet sa pagsusuot ng Barong Tagalog. Nagmistula akong kagalang-galang at para bang may mataas na posisyon sa isang kompanya o kaya’y sa gobyerno. Marahil eh dulot ito ng media dahil ang mga nakikita ko lang na nakasuot ng Barong Tagalog eh mga mayayaman at kilalang tao. Buti na lang hindi sumagi sa isip ko na ang mga bangkay eh Barong Tagalog din ang trip na outfit.

Magkahalong astig at jologs ang pagsusuot ng Barong Tagalog. Pero kahit ganito eh proud pa rin ako na ito ang ating pambansang kasuotan. Cool din naman tingnan kapag nakasuot ka nito eh. Para sa akin eh mas astig ito kaysa kung naka-coat and tie ka na pasikat lang naman ng mga Kano. Ang Barong Tagalog ang tunay na malufet… yun nga lang eh makati ang tela nito at see-through ang istilo…

…kaya din siguro Baro’t Saya ang official na damit ng Pinay… kasi hindi ito see-through!

Deyey’s Approval: 90%

Kategorya: Pangyayari
Klase: Sira
Pangalan: Overheat

Kapag talagang minamalas ka nga naman… sa mga okasyong mahahalaga eh doon may kalokohan na nangyayari. Kanina ay nagpunta kami sa isang kasalan pero bago pa man makarating doon eh nagkaroon ng aberya ang aming sasakyan. Biglang itong nag-overheat at napilitan kaming huminto sa tabi para ipahinga ang makina. Malas talaga. Sobrang malas lang.

May mga tao kasing gamit lang nang gamit ng sasakyan nang hindi tsini-check ang mga piyesa at components nito. Isa ako sa mga taong nagkakasala dito. Madalas eh sa kasamahan namin sa bahay ko ipinapa-check ang sasakyan at inaasahan ko lang siyang maglagay ng tubig sa container. Nalagyan naman niya ang sasakyan kaya lang eh hindi ko pala akalain na nasira na ang thermostat ng radiator.

Nung pagpunta sa kasalan eh hindi pa namin alam kung ano talaga ang ugat ng problema ng aming overheat. Kaya naman nangahas pa kaming bumiyahe pabalik. Pero hindi na talaga kinaya ng sasakyan at iginapang na lang namin ang pag-andar hanggang sa makarating kami sa isang gasolinahan. Buti na lang at may mekaniko doon at na-tantiya niya kung ano ang sira. At yun na nga… thermostat nga daw. Kailangan na daw itong palitan dahil malamang eh bumigay na ito.

Sobrang taas talaga ng temperatura nung sasakyan. Halos umabot na sa “H” level. Alam kong masisira ang kotse pag umabot yun doon kaya’t minabuti naming sa gasolinahan na lang palamigin. Sa tulong ng mga crew nung lugar, nalagyan muli ng tubig ang radiator. Grabe sa uhaw ang sasakyan… umabot ng anim na tabo ng tubig ang kinailangan para mapunta sa gitnang level ang temperatura ng kotse. Parang nanggaling sa disyerto yung sasakyan!

Nakaka-hassle talaga pag nago-overheat ang sasakyan. Bukod sa nakakasira ng makina eh napapabagal pa ang takbo mo. Nakaka-abala ka din sa ibang kotse sa kalsada. Nagsisilbing aral ito para sa akin na dapat eh ako mismo ang nagche-check ng sasakyan bago ko ito i-biyahe. Puro lang ako gamit… wala man lang check-up.

Sa darating na mga araw eh baka ipaayos ang aming sasakyan para iwas overheat. Tamang-tama lang… summer na at maraming lakad. Kailangan mapa-tune up ang sasakyan dahil kung hindi eh baka ako naman ang mag-overheat!

Deyey’s Approval: 10%

Kategorya: Pangyayari
Klase: Okasyon
Pangalan: April Fools Day

Wala akong entry sa araw na ito.

Biro lang noh! Siyempre ako pa mawawalan ng entry! Kakaiba lang kasi talaga ang April Fools Day. Alam natin na imported ang okasyon na ito at hindi masyado patok dito sa Pilipinas. Pero gayunpaman, may mga taong nangangahas na sumunod sa tradisyon na ito at gumagawa ng kung anu-anong pranks sa kanilang mga kasamahan.

Ngayong araw na ito eh nakatanggap ako ng samu’t-saring messages sa mga kaklase ko na ikakasal na daw sila or nabuntis / nakabuntis sila at kung anu-ano pa. Natawa lang ako dahil alam ko namang patawa lang ang mga ito. Ako pa -ang number one joker sa klase- ang yayariin nila! Nagkakamali sila… hehehe!

Nakakatuwa ang mga pranks na ginagawa nila sa Amerika. May mga eksena kung saan nilalagyan nila ng styrofoam ang buong cubicle ng isang kasamahan (tulad nung nasa litrato). Meron din namang pinagpapalit ang “n” at “m” sa keyboard. Meron ding naglalagay ng scotch tape sa roller ball ng mouse. Basta napaka-creative ng mga pranks nila. Malas lang nung napagti-tripan.

Hindi mabenta ang April Fools Day dito sa Pilipinas. Hindi naman kasi lahat ng tao eh sang-ayon sa imported na tradisyon na ito. Parang wala lang nga dito sa atin eh. Walang thrill sa araw na ito. Mas ma-aksyon pa nga pag Biyernes Santo dahil may mga nagpapa-pako sa krus nang walang dahilan. Napa-aga ang April Fools!

Ewan ko nga ba kung bakit pinipilit natin mag-April Fools dito sa Pinas… meron naman tayong Ninos Inosentes tuwing Disyembre na para na ring April Fools. Ito ang tradisyon na mas kilala ng mga tao. Kaya lang, sa panahong ito eh wala nang pagkakataon para lagyan ng styrofoam ang cubicle ng kasamahan dahil malamang nasa Christmas break ang mga tao.

Deyey’s Approval: 51%