(Litrato mula sa Facebook)

“All In na ‘to!”

Iyan ang mga katagang madalas mong maririnig sa akin tuwing naglalaro ako ng Texas Hold ‘Em Poker sa Facebook. Simula kasi nang sumali ako’t natuto sa social network site na ito, na-adik na ako sa paglalaro ng poker. Hindi naman totoong pera ang gamit kaya wala nang pakundangan sa pagtaya.

Hatid ng Zynga ang Texas Hold ‘Em Poker na nilalaro ko sa Facebook. Alam kong hindi lang ito ang poker game sa Facebook pero ito ata ang pinaka-sikat. Kahit nga mga bossing ko eh ito rin ang nilalaro (opo, cool ang mga boss namin dahil may sari-sarili silang Facebook account).

May mga panahon na ang ginagawa ko lang online ay maglaro ng Zynga Texas Hold ‘Em Poker. Minsan nga ay nakakalaban ko pa ang mga bossing ko dito. Kaya naman tuwing magkakaroon kami ng break time sa opisina ay napag-uusapan kung magkano ang panalo / talo mo nung nakaraang araw.

Mahahasa ka rin naman talaga sa poker kapag nilalaro mo ang Facebook application na ito. May mga kakilala pa nga ako na naghahanap ng cheats para sa Zynga Texas Hold ‘Em Poker. Sa totoo lang, hindi na kailangan ng cheats para sa larong ito. Tulad ng chess, gamitan din kasi ng isip ang poker. At kahit na online ang Zynga Texas Hold ‘Em Poker, mababatak pa rin ang kakayahan mong mag-isip lalo na kung agresibo ang mga kalaban mo.

Ang ikinaganda pa ng Zynga Texas Hold ‘Em Poker ay ang dami ng mga manlalaro. Bale international ang mga players nito. May mga nakalaban na ako mula sa mga karating bansa sa Timog-Silangang Asya. Meron na rin akong mga nakabanggaan na Puti, Itim, at kung anu-ano pang kulay. Meron ding mga malakas manindak at meron din namang magaling mang-peke.

Sana ay magkaroon ng pagkakataon na magkalaban tayo sa Zynga Texas Hold ‘Em Poker. Kung adik ka din sa larong ito, tiyak na makikita mo ako sa isang table dito. Madalas ay nasa “Shootout” ako dahil doon nahahasa ang aking galing sa pagbabasa ng baraha ng kalaban. Sa ibang tables kasi, lakasan lang ng suwerte. Gayunpaman, masaya pa rin … lalo na kung natatalo ang par-Alas mo ng Dos-Siyete dahil ang lumabas sa flop ay 2-2-7!

Deyey’s Approval: 90%

(Litrato mula sa kanilang website)

Para sa akin, ang pagkaing Pinoy ang pinakamasarap na tsibog sa buong mundo. Wala pa ring tatalo sa mga sangkap na gamit ng ating mga kusinero para pasarapin ang ano mang pagkain na ilatag sa mesa. Kahit na ano pa yan -karne, gulay, o isda-, siguradong busog ang mga kalamnan. Pero depende pa rin sa nagluluto kung gaano kahusay ang lasa ng mga putahe.

Sa Bangus Restaurant, napapalabas ng mga kusinero ang tamang lasa ng pagkain. Partida pa nga ito dahil ang pangunahing sangkap nila sa kanilang mga lutuin ay bangus. Oo, bangus po ang gamit nila tuwing nagluluto sila. Maging bistek man o lumpia o sisig, bangus ang gagamitin ng Bangus Restaurant … kaya nga tinawag na “Bangus Restaurant” eh!

Sa mga espesyal na okasyon ay kumakain kami ng Honey ko sa Bangus Restaurant. Minsan, pag marami kaming pera ay sumasaglit din kami dito. Ngayon nga lang gabing ito ay kumain na naman kami dito at, tulad ng inaasahan, masayang-masaya kaming lumabas sa restaurant.

Ang madalas naming bilhin sa Bangus Restaurant ay yung bangus belly na niluto na mala-bistek. Sinasabi ko sa inyo na kapag ito ang binili niyo, lalabas ang kaluluwa sa inyong katawan! Sobrang sarap kasi at talaga namang nanunuot ang linamnam. May mga sibuyas pa ito sa ibabaw na talaga namang nagpapasarap sa buong putahe. Yung isang buong order, sapat na sa amin ng Honey ko.

Marami pang masasarap na ulam doon sa Bangus Restaurant. Isa na nga rito yung Bangus Lumpia (Lumpiang Bangus?) na talagang kakaiba ang lasa. Para siyang normal na lumpia pero pag sinawsaw mo na sa catsup, talaga namang gaganahan kang kumain. Wala na itong lansa at para na rin siyang karne. Siyempre, wala na itong tinik.

Ang kinaganda pa sa mga luto nila ay hindi sila naghahalo ng MSG o mas kilala sa tawag na betsin. Bale yung lasang kumakapit sa dila ay dala talaga ng galing sa pagluto nung kusinero. Kung gagawing telenobela ang buhay nung kusinero, puwedeng itawag sa palabas ay “Cooking Master Boy”…

Huwag na kayong mag-atubiling dumaan sa Bangus Restaurant. Maghanda lang ng sapat na salapi para sa mga tsibog. Hindi siya mura pero hindi rin siya mahal. Tamang-tama lang sa bulsa. Kayang-kaya ng budget kahit na malayo pa ang suweldo!

Deyey’s Approval: 89%

(Litrato mula sa Facebook account ni Gloc-9)

Heto na naman po si Gloc-9, nagkakalat na naman ng kanyang galing sa Pinoy rap scene. Pagkatapos ng kanyang mahusay na Diploma album, ito naman ang Matrikula na naglalaman ng mga pinakabago niyang awitin. Marahil dahil na rin sa kanyang kasikatan sa industriya kaya’t parami na nang parami ang pumapayag maki-collaborate sa kanya.

Matagal na rin akong fan ni Gloc-9. Sa katunayan nga ay meron ako ng lahat ng albums niya. At tuwing nai-stress na ako sa ano mang gawain, yung unang album ni Gloc-9 ang isa sa mga pinakikinggan ko. Ngayong meron na siya nitong Matrikula, tiyak na makaka-ilang tugtog ako nito sa aking iPod.

Kahapon kasi ay bumili ako ng album na Matrikula mula sa isang record bar sa isang sikat na mall sa may North Edsa sa tapat ng Trinoma (hindi ko sasabihin kung ano ito pero may initials ito na “S.M.”). Bale ngayong araw ko lang ito napakinggan.

Sa mga unang kanta pa lang sa album ay napahanga na naman ako dito kay Gloc-9. Tulad ng mga nakaraan niyang album, kapansin-pansin pa rin ang bilis ng kanyang bibig habang siyang umaawit / tumutula. Pero kahit mabilis siya magsalit, naiintindihan pa rin ang mga sinasabi niya di tulad ng ibang rappers na pag umawit na ay puro na lang “waazzhheeeerakawarrrppppaaafrhhhhsss” na di mo alam kung anong lingwahe.

Maririnig ngayon sa mga istasyon ng radyo ang carrier single na “Upuan” na para bang patama dun sa taong kumain ng worth P1M na tsibog sa Amerika. Kung natutuwa na kayo sa “Upuan”, mas masasayahan kayo sa mga iba pa niyang awitin tulad ng “Bayad Ko” (kasama si Noel Cabangon), “Balita” (kasama si Gabby Alipi ng Urbandub) at “Pangarap” (kasama si Raimund Marasigan).

Pero ang isa sa mga dapat niyong pakinggan sa album na ito ay yung “Kaibigan Ko” na alay niya para kay Master Rapper FrancisM. Ang awiting ito ay isinulat ni Joey De Leon pero sina Gloc-9 at mga kasamahan niya ang nagbigay-buhay dito.

Huwag na kayong mag-atubiling bumili nitong Matrikula. Hindi siya ingay at hindi siya baduy. Sakto siya para sa mga taong gustong cool and relaxed ang pakiramdam kahit na parang puro na stress ang nasa paligid. Baka nga bumilis pa ang galaw ng bibig niyo kapag nagpapaliwanag na kayo sa boss o titser niyo eh!

Deyey’s Approval: 85%

(Litrato mula sa OLCP website)

Alam ng mga malalapit kong kamag-anak at kaibigan na ako’y makikipag-isang dibdib sa aking butihing kasintahan na si Sweetperception. At parte ng pagpapakasal namin (at ng mga magsing-irog na haharap sa altar ng mga Katoliko) ay ang pag-attend ng isang pre-Cana seminar. Kung wala nito, hindi bibigyan ng “go signal” ng simbahan ang inyong planong pagpapalagay sa tahimik.

Iba-ibang bagay ang napag-uusapan sa isang pre-Cana seminar. Ito kasi yung panahon kung saan ang mga “elders” ng simbahan ay nagbibigay ng mga paalala sa mga magpapakasal pa lang para hindi sila mapariwara sa masasamang mga gawain. Pero kami ng Honey ko, malaki ang paniniwala namin na magiging matitibay ang aming samahan dahil matindi ang aming pagmamahal sa Panginoon.

Sa aming pre-Cana seminar, napag-usapan ang tungkol sa koneksyon ng simbahan sa mga mag-asawa. Napag-kuwentuhan din ang tungkol sa pag-uusap sa pagitan ng mag-asawa. Sa mga aspetong ito, hindi kami nahihirapan ng Honey ko dahil ngayon pa lang ay bukas ang aming mga linya at araw-araw kaming nag-uusap.

Siyempre, napag-usapan din sa pre-Cana seminar ang tungkol sa pakikipagtalik at ang silbi nito sa mag-asawa. Sabi sa amin nung mga kaibigan at ka-opisina namin na nag-attend na rin sa mga pre-Cana seminar boring daw at walang kuwenta ang kuwenthan pagdating sa puntong ito. Pero dun sa pinuntahan naming pre-Cana seminar, naging masaya ang talakayan -ibang-iba doon sa sinabi ng aming mga kasamahan.

Para sa mga nag-iisip nang magpakasal, siguraduhin niyo na mahusay ang pupuntahan niyong pre-Cana seminar. Pag boring at walang kuwenta kasi, baka hindi niyo masyado dibdibin ang mga binabahagi ng mga speakers. Maganda rin kasing makakuha ng payo sa mga matagal nang may asawa. Sila na ang dumanas sa buhay na ating tatahakin at handa lang silang tumulong at gumabay sa ating landasin.

Deyey’s Approval: 80%

(Litrato mula sa FIBA Asia)

Alam naman nating lahat na adik ang mga Pinoy sa basketball. Kahit saang lugar ka tumingin dito sa ating bansa, may makikita kang basketball court. May mga nagtiya-tiyaga sa court na lupa lang ang sahig. Meron namang semento. At yung mga mayayaman naman ay nasa kahoy / tabla na court.

Kaya’t hindi kataka-taka na laging lumalaban ang mga Pilipino sa mga international na basketball competitions. Alam naman din kasi natin na magagaling ang ating mga manlalaro. Yun nga lang, may mga pagkukulang ang ating mga pambato na medyo mahirap masolusyunan.

Kung galing at galing din lang naman ang pag-uusapan, tiyak na nakaka-angat ang Team Pilipinas sa kahit ano mang bansa dito sa Asya. Mas mataas tayong tumalon at mas suwabe tayo sa ere na halos nakakapag-kape pa ang manlalaro. Ginagaya kasi nating mga Pinoy ang mga kilos ng mga nasa NBA -ang primyadong liga kung saan ang mga mahuhusay lamang ang nakakalahok.

Nitong mga nakaraang araw, sumali ang Team Pilipinas sa FIBA Asia Championship 2009. Bale ang tatlong koponan na may pinakamataas na standing ay makakalahok sa darating na FIBA World Championships. Masaya sanang makita ang watawat ng Pilipinas na wumawagayway kasama ang mga watawat ng mga bansang mahuhusay din sa basketball.

Sa kasamaang palad, hindi na naman tayo sinuwerte nang tayo ay matanggal sa FIBA Asia championship. Kanina kasi ay nakaharap ng Team Pilipinas ang isa sa pinakamabangis na koponan na sumali sa tournament -ang Jordan. Bukod sa mas malalaki sila sa atin, sila din ay mas matangkad. Pero hindi nagpasindak ang Team Pilipinas. Dinaan nila sa bilis at liksi. Napababa nila ang puntos ng kalaban pero hindi pa rin nila ito nagapi.

At tayo nga ay natanggal sa torneo. Sayang.

Gayunpaman, ako’y humahanga sa ipinakitang tapang ng Team Pilipinas. Taas-noo pa rin ako sa kanilang husay. Oo, medyo nayari tayo sa lakas ng puwersa ng mga taga-Jordan pero ganun talaga. Sa pangalan pa lang parang ang husay na nila sa basketball eh. Medyo pangit ang istilo ng kalaban sa paglalaro … parang walang style. Mas malaki lang talaga sila.

Balang-araw makakapasok din tayo diyan sa FIBA World Championship na yan. Makakakuha din ng gintong medalya ang Pilipinas sa Olympic basketball. At magiging MVP ng NBA ang isang Pinoy na nagmula sa Team Pilipinas.

Oo, maniwala kayo. Magagaling tayo! At magaling ang ating koponan! Mabuhay ang Team Pilipinas!

Deyey’s Approval: 83%

(Litrato mula sa Wikipedia)

Matagal na akong hindi umiinom ng alkohol. Dati, nung nag-aaral pa ako, lagi akong tambay sa mga inuman doon sa paligid ng eskwelahan. Pero ngayon, nagbagong-buhay na ako. Tinigil ko na yan… nakasama sa atay. It’s liver or lover, boy!

Sa pelikulang The Hangover, alkohol ang pangunahing dahilan kung bakit napahamak ang mga bida. Ang Hangover ay isang palabas na nakakatawa na kamakailan lang dinala dito sa Pilipinas. Dapat dinala itong Hangover noon pa dahil talaga namang nakaka-aliw ito. Natanggal nga ang pagod ko sa opisina dahil sa kakatawa!

Kasama ko ang aking Honey nang manood nitong Hangover. Parehas kaming abala sa trabaho kaya naman natuwa kami nang maka-tsambang makanood ng sine. Alam namin na maganda ang rebyu ng mga international critics sa Hangover kaya’t ito ang pinanood namin (at hindi yung “And I Love You So”).

Hindi naman kami nagsisi sa pagpili. Talagang hagalpak kami sa tawa mula simula hanggang dulo ng palabas. At ang sinasabi kong dulo ay yung mismong credits na. Ganun kalupit sa comedy itong Hangover… walang patid na tawanan.

Bilang manonood, ang una mong maiisip sa unang eksena kung saan gumising silang bangenge eh “Hala, anong nangyari sa kanila?!”. Sa Ingles, mapapa-WTF ka. Habang umuusad ang kuwento, maayos na napagtatagpi nila ang buong pangyayari. At dahil nga mga lasing, kung anu-anong kalokohan talaga ang pinaggagawa nila.

Hindi gaano kilala ang mga artista pero hitik na hitik sa katatawanan ang The Hangover. Magaling ang pagkaka-deliver ng comedy at suwak sa punchline ang bawat linya. Malamang ay magsasama-sama uli ang mga ito at gagawa pa ng isang panalong pelikula.

Ang aral sa kuwento ng Hangover ay “huwag mag-adik sa alak” dahil baka kung ano ang magawa mo habang lasing. Maraming kapahamakang puwedeng mangyari habang bangenge. Kaya’t panoorin itong Hangover para makapulot ng karampatang aral lalo na kung ikaw ay umiinom mula umaga hanggang gabi.

Deyey’s Approval: 89%

(Litrato mula sa Wikipedia)

Usong-uso na naman po ang mga pelikulang hango sa mga laruan. Kamakailan ay nagpakitang-gilas sa takilya ang Transformers 2 at tumabo ito ng limpak-limpak na salapi. Ngayon naman, humahabol sa kanyang mga yapak itong G.I. Joe: The Rise of Cobra.

Para sa mga taong hindi nanonood ng TV at hindi na maalala ang 1980s, ang G.I. Joe ay binubuo ng mga Amerikanong sundalo na handang tumulong kanino man habang nilalabanan ang kanilang kaaway na Cobra. Para talaga itong Transformers kung saan naka-grupo talaga ang bida at kalaban. At pareho silang nagsimula bilang laruan bago ginawang cartoons.

Nakaka-aliw din panoorin itong G.I. Joe: The Rise of Cobra lalo na kung trip mo lang ng aksyon. Siyempre, alam din natin na may mga manonood diyan na sisiraan ang palabas dahil hindi daw ito sumusunod sa tamang takbo ng kuwento ng G.I. Joe. Kahit na ano pa man ang sabihin nila, ang isasagot ko lang eh “maganda naman ang palabas ah… bakit ka pa talak nang talak diyan?”

Mababaw lang ang kuwento ng palabas. Pinapakita lang nito ang madalas na “mabait laban sa masama” na tema. Bale para siyang pang-karaniwan na pelikula: maglalaban ang masama at mabubuti tapos sa bandang huli, mananalo ang bida pero patitikimin muna ang mga manonood ng eksena kung saan naisahan pala sila ng kalaban.

Hindi ko na mai-dugtong ang mga tauhan sa pelikula dun sa mga tauhan nung 1980s na serye. Hindi kasi ako magaling sa mga pag-konekta ng lumang cartoons at modern na pelikula. Gayunpaman, nakakatuwa ang pagkakaiba ng bawat tauhan. May isa nga doon na, sabi ng Honey ko, kapareho ko. Hulaan niyo na lang kung sino.

Magandang panoorin ang G.I. Joe: The Rise of Cobra. Nakakatanggal din ng pagod sa opisina / eskwela kahit na aksyon ang tema nito. Hindi sayang ang pera niyo kaya manood na kayo (hindi naman ako sponsored ng G.I. Joe pero grabe ako mag-promote… hehehe!)

Deyey’s Approval: 86%

(Litrato mula sa Wikipedia)

Hindi ako mahilig manood ng horror. Kung pagbabasehan niyo naman ang aking mga akda dito sa Rebyu, mapapansin niyo na comedy talaga ang genre ko. Pero ang aking Honey ay gustong-gusto manood ng mga nakakatakot. At tuwing nasa mood siyang manood, ako’y napapasama dahil ako’y isang tunay na lalaki na hindi natatakot sa mga multo, serial killers at kung anu-ano pang okasyon na nakakagulat.

Kamakailan ay nanood kami ng Orphan, isang pelikulang tungkol sa isang batang ulila (kaya nga Orphan eh). Tuwing naglilibot ako sa Internet, lagi kong napapansin ang advertisements ng palabas na ito. At nang makita ko nga na pinapalabas na ito sa Pilipinas, agad kong sinabi sa aking Honey na panoorin namin ito… kahit na alam kong matatakot talaga ako dito.

Ang una naming napansin nang magsimula ang pelikula ay ang galing ng batang gumaganap na Esther (siya yung Orphan sa pelikula). Ayon sa aking pagsasaliksik, ang batang ito ay si Isabelle Fuhrman na sa mga TV roles lang lumalabas. Kung panonoorin niyo ang pelikula, tiyak na mamamangha din kayo sa galing ng pag-arte nitong si Isabelle. Kuhang-kuha niya ang persona na kanyang ginagampanan. Lalo tuloy itong nakadagdag sa takot ko.

Maganda rin ang mind tripping na gagawin sa iyo ng palabas. Bale sa simula ay hindi mo pa talaga malalaman ang sikreto ni Esther. Pero habang bumibigat ang mga pangyayari, mas nakaka-baliw na ang mga kinikilos nitong ating bata. Talaga namang mapapa-isip ka kung bakit naging ganito itong si Esther.

Medyo masaya din ang setting nung nanood kami nitong Orphan. Karamihan ata ng mga audience doon ay lakas-trip lang din manood ng horror. Kaya naman konting panggugulat lang sa palabas eh magsisigawan na sila. Naiinis pa naman sa ganitong ugali ang Honey ko … para bang hindi raw sanay manood ng horror ang mga naroon.

Ako naman ay hindi talaga nagpakita ng takot. Walang katakot-takot. Ang tapang-tapang ko nga eh. Pero kung kaparehas mo ako na hindi sanay manood ng horror, wag na kayong manood nitong Orphan. Nakakatakot siya para sa mga normal na nilalang … di tulad ko na hindi natatakot sa kahit ano. Walang katakot-takot.

Deyey’s Approval: 80%

(Litrato mula sa blog ni Todd Terwilliger)

Nakakaranas na naman po ang Pilipinas ng “bed weather”. Mga ilang araw na ring ganito ang sitwasyon ng ating panahon. Ganito nga rin yung panahon nung libing ni Cory Aquino. Pero hindi talaga nagpatinag ang panahon kahit na ilang beses nagdasal ang mga tao. Heto na nga ang epekto ni Bagyong Kiko.

Ang Bagyong Kiko ay may international code name na “Morakot”. Medyo mabantot yung pangalan pero ganun talaga. Ang dala ng bagyong ito ay walang humpay na ulan at malakas na hangin. Nakakapikon nga yung tambalan nila dahil kahit naka-payong ako ay nababasa pa rin ako dahil naga-undercut yung tubig ulan papasok sa brief ko.

Lalo kong naramdaman ang hagupit ng Bagyong Kiko ngayong araw na ito. Nung papasok kami ng Honey ko sa opisina ay inabutan kami ng malakas na ulan. Dahil pareho kaming nagmamadali, sinugod namin ang ulan at nagpayong lamang. Ayos lang sana yung ulan kaso ang lakas din nung hangin. Ayun, basang-basa ang pantalon at medyas ko nang pumasok na ako ng gusali namin.

Pero mas kawawa yung Honey ko dahil nasira ang payong niya dahil sa lakas ng hangin. Ang masaklap pa dito, basang-basa talaga siya dahil nga wala na siyang payong. Ang ginawa tuloy niya ay nagpatuyo muna siya sa banyo bago siya tumuloy ng opisina nila.

Nitong gabi nga ay napilitan yung Honey ko na bumili ng payong sa malapit na mall sa lugar namin. Nakita namin sa tindahan na marami-rami din ang bumibili ng payong. Malamang ay may mga payong na ito noon pero nasira lang din dahil sa malakas na hangin.

Hindi si Bagyong Kiko ang pinakamatinding bagyo na tumama sa Maynila. Marami pang naging mas malakas at mapinsala sa kanya. Pero para sa mga payong na tulad ng pagmamay-ari ng Honey ko, ito na ang kumitil sa kanilang simpleng buhay bilang tagapagtanggol ng mga ulong tuyo.

Deyey’s Approval: 65%

(Litrato mula sa AP na naka-paskil sa Yahoo! News)

“At sinomang nagmamataas ay mabababa; at sinomang nagpapakababa ay matataas.” – Mateo 23:12

Ito ang mga salitang galing sa Bibliya na umaakma sa klase ng buhay na ginampanan ng ating dating pangulo na si Corazon C. Aquino. Dahil sa sobrang simple niya, siya ay minahal ng taong bayan. Partida pa yan dahil nanggaling siya sa isang marangyang pamilya. Gayunpaman, hindi siya nagpabulag sa mga magagandang bagay na kayang-kaya niyang makuha nung siya’y nakaupo pa sa puwesto.

Ngayong araw na ito ay dinala na ang “Ina ng Demokrasya” sa kanyang huling hatungan sa Manila Memorial Park. Kung ikaw ay katulad ko na sumubaybay sa buong pangyayari, maging ito man ay sa radyo, TV o mga lumang komiks, makikita mo talaga kung gaano kamahal ng bayan ang isang Cory Aquino.

Umaga pa lang ay nakatutok na ako sa TV para panoorin ang buong kaganapan ng kanyang libing. Bale naabutan ko pa ang misa. Kitang-kita ko din kung sinu-sino ang mga dumalo sa simbahan. Napanood ko din ang talumpati nina Kris Aquino at Bishop Soc Villegas. Na-antig ako sa mga sinabi nila at doon nagsimulang mag-tubig ang aking mga mata.

Kinilabutan pa ako nang kumanta ang iba’t-ibang mang-aawit habang inilalabas ang kabaong ni Cory. Tumaas ang aking balahibo nang kantahin ni Lea Salonga ang “Bayan Ko” tsaka dun sa kanta ng APO Hiking Society na “Handog ng Pilipino sa Mundo”. Tila ba gusto kong kumuha ng compilation ng lahat ng awitin na kaakibat kay Cory at kay Ninoy.

Mas lalo akong naluha nang makita ko ang mga taong sumasalubong sa karwahe ni Cory. Lahat naka-”L” sign. Lahat sumisigaw ng Cory na tila ba naririnig pa sila nito. Karamihan naka-dilaw. Kung ako man ay nasa lugar nila, isisigaw ko din ang pangalan ni Cory at magpapakita ng Laban sign. Ito na ang pinaka-akmang pagpugay para sa dating pangulo.

Pati nga ata ang panahon ay nalungkot din sa pagkawala ni Cory. Kanina habang bumibiyahe ako ay sobrang lakas ng ulan na tila ba umiiyak nang todo ang langit. Walang humpay na ulan … para talagang naghihinagpis.

Gayunpaman, hindi natinag ang mga sumusuporta kay Cory Aquino. Kahit na umuulan, tuloy pa rin ang pag-martsa sa kalye. May mga parte ngang baha sa kalsada pero hala sulong pa rin sila. Ano ba naman ang maduming sapatos kumpara sa isang malinis na sakripisyo para maibalik ang demokrasya sa bansa?

Iba talaga ang pagmamahal ng tao kay Cory Aquino. Habang iniisip ko nga eh tila siya lang ang makakakuha ng ganitong amor sa mga tao. Dahil sa pagiging mapagkumbaba niya, siya’y inangat ng taong-bayan bilang isang mahalagang simbolo ng katatagan at katapangan ng ating bansa.

Madam Cory Aquino, alam namin na nasa langit ka na. Nakita niyo naman kung gaano ka namin kamahal. Ngayon po ay kasama niyo na si Ninoy na tinuturing din naming isang bayani. Patnubayan niyo kami sa aming patuloy na pakikipaglaban sa katiwalian sa gobyerno at bayan. Kung ipinagmamalaki mong Pilipino ka, mas nagyayabang kami dahil kababayan namin ang isang Cory Aquino.

Deyey’s Approval: 94%